İLÇELERİMİZ

AYANCIK
İlçenin tarihçesi
Ayancık İlçesinin tarihi ilk çağlara kadar uzanır. Ayancık ve çevresinde yaşayan ilk kavimler Paflogonyalılar, Amazonlar, Akalar ve Dorlardır. İlk çağda Paflogonya Batı Karadeniz bölümünde Biritanya, Pontusya ve Galatya arasında kalan yerdir. Pafogonyalılar bu bölgede bilinen ilk yerli halktır . M.Ö. 1200 yıllarına kadar Etiler’e bağlı, onların korumaları altında yaşamışlardır.
Ayancık ve çevresi 11. yüzyılın sonlarında ilk kez Danışmentoğullarının egemenliğine girmiştir. Bölge 1204 te Anadolu Selçuklularının, 1259 da Pervaneoğullarının, 1292 de Candaroğullarının eline geçmiştir. 1460 yılında Fatih Sultan Mehmet Trabzon seferine giderken Sinop ve çevresini Osmanlı Devletine bağlamıştır. Tanzimat Devrine kadar Ayancık ve Çevresi Kastamonu’ ya bağlı dört kadılıktan birinin yönetimi alanı içinde kalmıştır. Tanzimat ile başlayan, daha sonra devam eden yenileşme hareketleri sırasında Ayancık ve çevresinde (Sancak-Kaza) İlçe yönetimi kurulması düşünülmüş, İlçe merkezi olarak da Ayandon (Türkeli İlçesine bağlı Ayazköyü) kabul edilmiştir.
Ayancık ve Ayancık Çayının doğusundaki köylere egemen olan Şükrüoğulları 1860 yıllarda Çaylıoğulları ile anlaşarak İlçe merkezinin Ayancık’ a taşınmasını kendi çıkarları ile uygun görmüşler ve 1860’ lı yıllarda bir değirmen ve birkaç önemsiz yapıdan oluşmuş küçük bir yerleşim yeri olan Ayancık, zaman içinde Kaymakamlık ve Askerlik Şubesi gibi resmi kurumların ve bir çok konut ve ticaret yapılarının kurulması ile hızla gelişmiştir. Alman ve Belçika sermayeli kereste fabrikasının 1929 yılında işletilmeye başlanması, bölge ekonomisi ve sosyal hayatında dönüm noktası olmuştur.
Ayancık bu tarihten sonra sürekli gelişme göstermiştir. 1860 ‘lı yıllarda yapılan eski Hükümet Konağı binası 1952’ de yanmış, yerine bugünkü mevcut bina yapılmıştır.
Ayancık, Cumhuriyetin ilanına kadar Kastamonu İline bağlı iken, Cumhuriyetin ilanından sonra yapılan idari düzenlemede Sinop İline bağlı İlçe olmuştur.
Coğrafi yapısı
Batı Karadeniz coğrafi bölgesinde yer alan Ayancık İlçesi; Kuzeyde Karadeniz, Güneyde Sinop İli Boyabat İlçesi ve Kastamonu İli Taşköprü İlçeleri, Batıda Sinop İli Türkeli İlçesi ve Doğuda ise Sinop İli Erfelek İlçesi ile çevrilidir. İlçenin İl ile olan bağlantısı 55 Km.’ lik sahil karayolu ile sağlanır.
İlçenin toplam arazisi 86.600 (Ha) olup, Yüzölçümü 866 km2 ve Rakım 10 m.’ dir. İlçe merkezi 202 metre yükseklikteki “Maltepe” ve “Ayantepe” ile deniz arasında Ayancık Çayı Vadisinde kurulmuştur. İlçe adını Ayan tepesinden almıştır.
İlçemiz sınırlı ve toplam 94.500 (Da) büyüklükte tarım arazisine sahiptir. Ancak, % 71.86 gibi büyük bir kısmı tarım dışı arazidir. Tarım arazisi olarak tanımladığımız arazinin sadece % 28.14 lük kısmından ibaret olan arazilerin de, büyük bir kısmını eğimli araziler teşkil etmektedir. Çok az bir kısım arazi ise vadi yataklarındaki küçük düzlüklerden ibarettir.
Buna karşılık, toprak yapısı itibari ile killi ve kalkerli bir karaktere sahip bulunduğundan orman ürünlerinin yetişmesine son derece elverişlidir. Bölgede 53.524,5 (Ha) ağaçlı, 3.388,1 (Ha) ağaçsız olmak üzere toplam 569.912,5 (Ha) ormanlık saha bulunmaktadır. Çok zengin çam, köknar, meşe, gürgen, kayın, dişbudak, karaağaç, kavak türleri ile özellikle Çangal Ormanları “ağaç denizi” olarak nitelendirilir.
Yeşilin her tonunu bu ormanlarda görmek mümkündür. Kıyı şeridindeki çeşitli ağaç türlerinden oluşan bitki örtüsü içine yer yer Akdeniz bitkilerine de rastlanır. Güneye doğru inildikçe iklim kuraklaşmaya başlar ve bozkır bitkileri görülür.
Akgöl yapay bir orman gölüdür. Bunun dışında doğal yada yapay gölü bulunmamaktadır.
Uzunluğu 90 Km. civarında olan ve çok sayıda küçük derenin birleşmesinden oluşan Ayancık Çayı, geniş bir alanın sularını toplayıp tek kol halinde İlçe merkezinden denize dökülür.
Bölgenin en yüksek dağlarına sahip bulunan Ayancık’ın, Kuzey Anadolu sıra dağları üzerindeki Zindan 1750 ve Çangal 1605 metre yükseklikteki dağlarıdır.
Ayancık İlçesi deprem bölgesi sınıflandırılmasında 4. bölgede bulunulmaktadır.
Ayancık 55 km.’ lik sahil yolu ile Sinop İli’ ne bağlanmıştır. İç kesimlerle olan bağlantısı Çangal yolu üzerinden Kastamonu yolu ile sağlanmaktadır. Bazı İl Merkezleri ile İlçelere olan uzaklıkları Şöyledir: Samsun: 218 km., Kastamonu: 140 km., Ankara: 435 km., İstanbul: 630 km., Türkeli: 35 km., Boyabat: 72 km., Gerze: 94 km., Erfelek 46 km.’ dir. İlçeler arası ulaşım minibüslerle sağlanmaktadır.
İklim : Ayancık yöresinde tipik Karadeniz iklimi egemendir. Kışları serin ve yağışlı, yazları kurak ve nemlidir.
Sıcaklık : Yıllık ortalama sıcaklık 14.0 C’ derece’ dir. En yüksek ortalama Temmuz ayında olup, 22.2 C’, en düşük ortalama sıcaklık ise Ocak-Şubat aylarında oluşan 6.6 C’ dir. . Deniz suyu sıcaklığı Haziran ve Temmuz ayları itibariyle ortalama 23-24 derecedir.
Nem Oranı : Yıllık ortalama nisbi nem oranı % 72’ dir. Nem oranı en yüksek değerine % 76 ile Mart, en düşük değerine ise %70 ile Haziran, Temmuz ve Aralık aylarında ulaşmaktadır.
Yağış : Yıllık ortalama yağış 1003,1 mm’ dir. En çok yağış 139,2 mm ile Aralık, en az yağış 34,9 mm ile Temmuz ayında görülmektedir. Yüksek kesimleri kış sezonu süresince genelde karla kaplı geçer.
Rüzgar : Yılda fırtınalı gün sayısı ortalama 9,2’ dir. En çok esen rüzgar güney, en kuvvetli rüzgarlar ise kuzey ve kuzeybatı rüzgarlarıdır.
Bitki Örtüsü : Yörenin doğal bitki örtüsünü ormanlar oluşturmaktadır. Bitki örtüsü çok zengin ve yoğun olup, yükselti kuşaklarına göre farklılaşmaktadır. Kıyı kesiminde yayvan yapraklı orman dokusu, makilik ve fundalıklar ile kültür bitkileri yaygındır. Kıyıdan itibaren yükseldikçe iğne yapraklı ağaç ve bitki türleri yoğunluk kazanmaktadır. Ormanlarda çam, köknar, meşe, gürgen, kayın, dişbudak, karaağaç, ıhlamur, çınar, kestane, kavak çeşitli maki ve çalı türleri yer almaktadır.
Nüfus Durumu
İlçemizin nüfus kayıtlarına göre açık kayıtlı nüfusu 110.057 dir.
1990 yılında İlçenin merkez nüfusu 10.418, köylerinin nüfusu 25.625 ve toplam nüfusu 36.043 iken;
22 Ekim 2000 tarihinde yapılan genel nüfus sayımı sonuçlarına göre; İlçenin merkez nüfusu 10.919, köylerin in nüfusu 15.128 , toplam nüfus ise 26.047’ ye düşmüştür.
Kilometrekareye 33 kişi düşmekte olup, nüfus yoğunluğu Türkiye ortalamasının altındadır.
Nüfus düşüşünün en önemli nedeni ÖRÜS Kereste - Sunta fabrikasının özelleştirilmesi ve Hava Radar Üssünün Ayancık’ tan taşınması sonucu iş sahalarının yetersiz kalmasıyla istihdamda meydana gelen azalmadır. Genç nüfus sürekli olarak İlçe dışına yada yurt dışına işçi olarak göç etmektedir. Bununla birlikte yaz sezonu tatilini geçirmek amacıyla gelenlerle yaz döneminde İlçe nüfusu 50.000 civarına çıkmaktadır.
İlimiz ilçeleri arası genel nüfus durumuna göre İlçemiz Boyabat ve Durağan İlçelerinden sonra 3 üncü, İlçe merkezi nüfus durumuna göre ise 2 inci sırada bulunmaktadır.
İdari Durum
İlçe merkezinde 4 mahallesi vardır. 71 bağlı köyü olup, bu köylere bağlı 312 mahalle bulunmaktadır. Bu durum, dağınık yerleşmenin niteliği hakkında yeterli bir fikir verebilir. Kırsal alandaki bu dağınık yerleşme altyapı hizmetlerinin verilmesine sınırlama getirmektedir.
İlçe Merkezi dışında belediye teşkilatı bulunmamaktadır.
Ayancık İlçesi; Kuzeyde Karadeniz, Doğuda Erfelek İlçesi , Güneyde Boyabat İlçesi ve Kastamonu İli Taşköprü İlçesi, Batıda Türkeli İlçesi ile çevrilmiştir.

BOYABAT
Boyabat Tarihi
Boyabat ve çevresi eski bir yerleşim yeri olmakla birlikte İlçe M.Ö. 600 yıllarında kurulmuş olup, şehrin eski adı Germanipolis’tir.
Boyabat, Boy ve abat kelimelerinden meydana gelmiştir. Boy, uzunluk; Abat ova anlamına gelmektedir. Kurulduğundan bu yana Boyabat sırasıyla şu devletlerin himayesi altında bulunmuştur.
1-Gaşkalar : M.Ö.1400-1300 yılla
2-Hititler : M.Ö.1330-1100 yılları
3-Paflagonya : M.Ö.1100-700 yılları
4-Lidyalılar : 546 yılı
5-İranlılar : 377 yılı
6-Pontuslar : 183 yılı
7-Romalılar : M.Ö.64-M.S.355
8-Bizanslılar : M.S.395-1126
Boyabat yöresi Danişment hükümdarı Gümüş TEKİN tarafından Bizanslılardan alınmış olup; 1175 yılında Selçukluların eline geçmiştir. Selçuklulardan da 1309 yılında Candaroğlu Süleyman Paşa almıştır. Yıldırım Beyazıt tarafından Osmanlı İmparatorluğu’na katılan Boyabat, Ankara savaşından sonra tekrar Candaroğulları’nın eline geçmiştir. 1461 yılında Fatih Sultan Mehmet tarafından tekrar Osmanlı İmparatorluğu’nun himayesine girmiştir. Boyabat, Osmanlı İmparatorluğu döneminde Kastamonu Sancağına bağlı bir kadılıktı. Bağdat seferi dönüşünde IV. Murat Kurusaray köyünün Kışla Mahallesinde kışı geçirmiştir. Yollar açılınca İstanbul’a dönmüştür.
Tanzimat devrinde Boyabat, kadılıktan nahiyeye dönüştürülmüş, 1868 yılında da Kaza yapılmıştır. 1923 ‘te Cumhuriyetin ilanı ile her yönden yeni bir döneme girmiştir.
Boyabat Hakkında Bilgiler
YÜZÖLÇÜMÜ 1568 km2
NÜFUSU 43.929
İLÇE MERKEZİ 21.452
KÖYLER 22.477
RAKIM 330 m.
İlçenin Tarihçesi ve Coğrafi Durumu
Boyabat ilçesi,Sinop ilinin güneyinde yer alır. Sinop iline uzaklığı 90 km.dir. Samsun Kastamonu devlet yolu üzerindedir. Boyabat ilçesinin M.Ö.600 yıllarında kurulduğu sanılmaktadır. Ayasofya Kütüphanesindeki Batlamyos’un coğrafya haritasında Germamkopolis (veya Yermanikopolis) şehri bugünkü Boyabat Kalesi yerinde gösterilmiştir. Boyabat Türk dilinde kullanılan bir kelimedir. Boyalıova demektir. Pervaneoğulları Beyliği zamanında Türk hakimiyetine girmiştir. 1860 yılına kadar Kastamonu iline bağlı bir Kadılık iken,1884 yılında Sinop’un ilçesi olmuştur.
Halen 7 mahallesi ve 106 tane köyü bulunmaktadır. Doğusu Durağan, güneyi Saraydüzü ve Kargı,batısı Hanönü,kuzeyinde ise Ayancık,Erfelek ve Merkez ilçe ve Gerze ile sınırdır.
İlçenin Turizmi
Ana ulaşım yolu üzerinde olmaması sebebiyle turizm fazla gelişmemiştir. Ancak iç turizm de hareket görülmektedir. Özellikle ekim ayının ikinci haftasında başlayan 7 günlük “Boyabat Panayırı” ve 6 Mayısta “Hıdırellez Şenlikleri” adı altında eğlenceler tertiplenir. Boyabat Panayırı ilçe ekonomisine de canlılık kazandırmaktadır.
İlçenin Tarihi Eserleri
Boyabat Kalesi;Sinop yolundan Boyabat’a girildiğinde şehrin ortasından geçen Gazidere Çayından batıya doğru bakıldığındaBoyabat Kalesi görülür. Kalenin M.0.600 yılında yapıldığı tahmin edilmektedir. Kalenin batı ve kuzey tarafları uçurum halindedir. Kalenin üzerinde bir düzlük vardır. Tarihi eserlerimizden kalıntılarına rastlanan Salar Köyü Kaya mezarı , Dodurga Köyünde resili kaya,Harebe Hamam,yine ilçe merkezinde Bekir paşa çeşmesi, Deli Çeşme, Çarşı Çeşme,Hacı Battar çeşmesi,uzun Mustafa Çeşmesi bulunmaktadır. Boyabat ilçesinde höyük araştırması yapılmamıştır.
Boyabat, Sinop vilayetine bağlı, Batı Karadeniz bölgesinde olan bir ilçedir. Doğusunda Durağan, güneyinde Vezirköprü ve Kargı, batısında Taşköprü, kuzeyinde Ayancık(İstifan), Erfelek, Sinop ve Gerze yer almıştır. Yüz ölçümü 500km2 kilometrekaredir.Nüfusu 2000 sayımına göre ilçe merkezi 25290 köyleri 29.140 dir. toplam nüfus 54 430 dur.
Boyabat’ın toplam 106 köyü mevcuddur. İlçe merkezinde 7 adet mahalle mevcuddur bunlar sırasıyla Kemaldede,Gökdere,Zincirlikuyu,Kumluk, Çamlıca, Esentepe,ve Camibekir mahelleleridir. İlçede 7 adet ilk öğretim okulu, 1 adet yatılı ilk öğretim bölge okulu , 5 adet Lise, 1 adet çıraklık eğitim okulu,ve Samsun 19 mayıs ünüversitesine bağlı 2 yıllık yüksek okul bulunmakdadır. 1 adet kapalı spor salonu Boyabat’a hizmet vermekdedir. Boyabat’ın köylerine bağlı 60 adet ilköğretim okulu mevcuddur.Ayrıca ilçe merkezinde 26 adet Cami bulunmakdadır.
Son 10 yıl içinde Boyabat’ın çehresi muazzam şekilde değişmiş şehirleşme çevredeki Daylı,Çorak,Karacaören köyleriyle adeta birleşmiş bulunmakdadır. Sanayi bakımından ilçemizde mevcud 30 adet tuğla ve kiremit fabrikası,2 adet cam mozaik fabrikası, 2 adet çivi fabrikası, 5 adet çeltik fabrikası, 1 adet parke fabrikası bulunmakdadır.
Boyabat eskiden bir kale kasabası idi Evler kale içersinde bulunurdu Çevrede daha çok çay yataklarında,erenlikde başka evler vardı. Araştırmalarımızdan 200 yıl önce Kaleden gökdere mahallesine oradanda şehrin altından geçilerek erenlik mıntıkasından çıkılırmış.
Belgelerde 1830 da kalede 30 evin barındığı yazılır. Boyabat kasabası 1925 yılı sonbaharında yanmış kasabada hiç bir ticarethane kalmamıştır.Boyabat’da yaşamış eski insanlarımız ve yangına şahit olanlar Boyabat yangınının ilk yaşanmış büyük facia diye nitelerler.
1943 yılında Boyabat ikinci bir felaket olarak deprem yaşamışancak ölüm olayı yaşanmamıştır Maddi zararın dışında herhangi bir şey olmamıştır.
1948 yılında yılın en büyük sel felaketi yaşanmış ve Boyabatlılara çok büyük korku yaşatmış selden 2 gün sonra sel yatağında 3 ceset bulunmuştur.Boyabatlılar bu korkunç sele kabak seli adını vermişlerdir. Boyabatın içinden Gazidere çayı geçer ve 4 km. sonra Gökırmağa dökülür.
Boyabat toprak alanı içinde bulunan en yüksek tepeler:Bürnük 1363 metre, Süngülcetepe 1463 metre Alınca yaylası Manastıratepesi 1429 m. Elekdağı Dikmentepe 1538 m. Eynekdağı 1412 m. Bekiröldüğü 1583 m. Göktepe 1557 metredir.Boyabat’ın denizden yüksekliği 310 m. dir.Umumi arazinin %30′u ekili arazi %35′i 5′iorman ve fundalık, %4′ü çayır ve mera%2,5′ u yerleşme merkezleri, %1,5 su yatakları, %27’si kullanılamaz arazidir.
Boyabat’ ın Ekinören köyünde petrol, Kovaçayır köyünde kırom akbelen, cemalettin ve Bağluca köylerinin sınırları içinde linyit yeni Mehmetli köyünde kaolin,koğa çayır köyünde maden suyu, Sarıağaç çayırı köyünde manganes vardır.Ayrıca Boyabatın Değirmentaşı ve çakmak taşı çok meşhurdur.
Boyabatta,Gökçeağaçsakızı Köyünde Boyabat topraklarına giren Gökırmak en büyük akar suyudur. Gökırmak Durağan sınırına kadar 24köyün arazisini sular. Ayrıca Kızılırmak da Boyabatın doğusınırını çizer.Hacıçayı yaylacık fakılı köyleri bu vadidedir. Boyabatın içinden geçen gazidere(karadere) çayı dereçatı köyü TaşhanlıGazidere Tabaklı,Gazidere ve Boyabat ovasını sulayarak Alibeyli köyü önünde gökırmağa katılır. Sesleriyle meşhur çarşap çayı Kaya boğazı ve çarşap köylerini sular. Saraydüzüne bağlı Cumaköy ovasında Kocaçay ismini alır. Cumaköy Cumakayalı,Cumatabaklı, Yenice ve Şıhköyü arazisini suladıktan sonra Arım köyünde Arım çayına karışır. Arımçayına Korucuk köyünden geçtikten sonra Durağan sınırında Gökırmağa katılır.
Elekdağ ormanları Göktepe,Bürnük ve Karageriş Ormanları Boyabatın önemli Ormanlarıdandır. Bu ormanlarda çam,meşe,kayın,köknar,ardıç, kavak ve gürgen bulunur. Boyabat arazisinde pirinç hububat pancar sebzeler ve meyveler çok bol yetişir. Keçi,koyun ve sığır oldukça fazladır. Bol miktarda tavuk da bulunur.

DURAĞAN
Yüzölçümü 1103 Km2 Kuruluş Yılı 1954
Köy Sayısı 69 Toplam Nüfusu 30.039
COĞRAFYASI
Durağan :Anadolu yarım adasının kuzeyinde Karadeniz Bölgesinin Batı bölümünde yer alan Sinop İlinin bir İlçesidir. Matematiksel konumu olarak 35-36 doğu meridyenleri (Boylam) ile 41-42 Kuzey paralelleri (Enlem) arasında yer alır.İlçe Merkezi alüvyonlu toprak ile kaplı olup Gökırmak Vadisi üzerindedir. Jeolojik yönden toprak 3. zamana aittir.İlçe merkezinin Sinop’ a uzaklığı 120 Km’ dir.Boyabat-Vezirköprü-Havza karayolunun 26 Km’ sinde, bu yolun iki tarafında Saraydüzü-Karğı yolu ile keşiştiği kavşak üzerinde kurulmuştur.Kızılırmak’ın en büyük kolu olan Gökırmak, şehrin içerisinden akmaktadır.İlçe merkezinin deniz seviyesinden yüksekliği (Rakımı) 220 m’dir.
Durağan, kuzey’de Dikmen-Alaçam, doğuda Alaçam-Vezirköprü, güneyde Vezirköprü, batı’da Saraydüzü ve Boyabat İlçeleri ile çevrilidir. İlçeye bağlı toplam 65 Köy ve merkez mahallelerle birlikte 69 muhtarlık bulunmaktadır.
Dağlar
İlçenin yüz ölçümü 910 Km2′ dir. Arazinin % 80′i dağınıktır. Bölgede Kuzey Anadolu sıra dağları içerisinde yer alan, isfendiyar ve doğu ılgaz dağlarının uzantıları olan ve bölğesel isimle anılan dağların bazıları şöyledir. İlçe merkezinin Güneyinde Adadağı, Kuzeyinde Buzluk, Doğusunda Soyuk - Karatepe ve Gümlek Dağları bulumaktadır. Dağların yüksekliği 500 -1451 m arasında değişmektedir. En yüksek yer 1451 m ile Çorakyüzü köyü mevkisinde bulunan (DEDEMİN) tepesidir. Diğer tepeler ve yükseklikleri ise şöyledir.
Yaylalar ve Ovalar
Yaylalar : Yeşilyurt köyü çevresinde Kuzuluk Çalı, Yaylı Çal, ev Çalı; Kaplangı ve Aşağıalınca köyleri çevresinde Takir; Dereli Köyünde, Kalfet; Hacımahmutlu Köyü çevresinde Karapınar, Karakütük ve Hatipoğlu Yayaları, Yassıalan Köyü’nün üst kısmında mezarlık mevkiinde Bozarmut Yaylası bulunmaktadır.
Ovalar : Dağlar arasında küçük düzlükler halinde ve Kızılırmak ile Gökırmak Vadileri üzerinde bulunmaktadır.Irmakların iki tarafından dar bir şerit şeklinde ve köylerin adları ile anılan Ovalar en verimli olanlarıdır.İlçe merkezinde Karayazı, Başgezek ve Çayırovası : Köylerde Dağdelen, Akçabük, Yandak, Yalnızkavak , Yeşilkent, Hacıoğlan,Alpaşalı ve Karadiğin ovaları sulanabilen verimli ovalarıdır. Kızılırmak Vadisinde buluna Gökdoğan, Köklen, Çöve, Boyabükü, Yoğunpelit ve Beybükü ovaları Altınkaya Baraj Gölü sahası içerisinde kalmıştır.
Akarsular ve Göller
Akarsular : İlçenin önemli akarsuları Kızılırmak ve bu ırmağın kolu olan Gökırmak’tır.Gökırmak Kastamonu İli sınırları içinde doğup Durağan İlçe merkezinin 6 Km doğusunda Gökdoğan Köyü yukarı Mahallesinin tam karşısında Kızılırmak’ la birleşmektedir. Ancak bugün burası Altınkaya Baraj Gölü sahası içinde kalmıştır.Göl suları yazın çekildiğinde birleşme yine burada olmaktadır.İlçenin can damarı Gökırmak’tır.İlçe’ de bunlardan başka Ardım Çayı, Felek Çayı, Kanlı Çay, Sırnık Çayı, Akbel Çayı, Çayağzı Çayı ve Ümerik Çayı gibi yaz aylarında kuruyan, kışın ve İlkbahar mevsimlerinde Gökırmak’ı besleyen çaylar bulunmaktadır.
Göller : İlçenin tabi gölleri yoktur.Baraj Gölleri ve Göletleri vardır.Bafra İlçesi sınırları içinde kurulan Altınkaya Barajı, Kızılırmak Vadisi boyunca ilçemizin Yoğunpelit, Salarkolu, Boyabükü, Çöve, Köklen, Kemerbahçe, Yağbasan, Gökdoğan ve Beybükü köylerine ait arazilerini kaplayarak ilçe merkzi sınırına kadar sun’i bir göl oluşturmuştur.
İlçenin Kuzey doğusunda Karayazı Ovasını sel taşkınlarına karşı koruma ve sulama amaçlı DSİ tarafından yapılan Durağan göleti bulunmaktadır.Yukarıkaracaören’ de de arazi sulama amaçlı gölet vardır.
İlçemiz Güngören (Kepez) Köy sınırları içinde Kızılırmak üzerinde Altınkaya göl sahasını korumak ve elektrik üretim amaçlı kepez barajı inşaatı ile ilgili çalışmalar devam etmektedir.Baraj gövde inşaatının bulunduğu yer Durağan İlçesine bağlı yer Durağan İlçesine bağlı Güngören (Kepez) köy sınırları içerisindedir.
İlçemiz Sınırları İçinde Bulunan Büyük Barajlar
İlçemiz sınırları bulunan Kızılırmak ve onun büyük bir kolu olan Gökırmak nehirleri su potansiyeli olarak bölgemize büyük imkanlar sağlamaktadır. Kızılırmak üzerinde yapımı tamamlanmış olan Altınkaya Barajının Gölü ilçemize ekonomik bir canlılık sağlamıştır. Balıkçılık kooperatifleri geliştirilerek balıkçılık teşvik edilmiş ve bir çok ailenin geçim kaynağı durumuna gelmiştir.Baraj gölünde amatör olarak avlanabilen balık türleri Yayın balığı, Sazan, Kefal çok nadir olarak da Levrek balıklarıdır.Altınkaya baraj gölü bölgemiz iklimini müspet olarak etkilemiş ve yağışlar ile bitki örtüsüne canlılık kazandırmıştır.Aynı şekilde yer altı sularının da zenginleşmesini sağlayarak tarımdaki verime katkı sağlamıştır.
Mavi ve Yeşilin iç içe yaşadığı bu doğa harikasından insanlarımızın istifade edebilmesi için mesire ve dinlenme tesislerinin yakın bir gelecekte kurulması ayrıca bölge halkını mutlu edecektir.
İklimi :
İlçe Karadeniz kıyılarında hüküm süren Karadeniz iklimi ile iç kısımlarda hüküm süren karasal iklim arasında bir geçiş iklim hakimiyeti altındadır.Yazları fazla yağış olmaz nispeten kurak geçer, kışlar ise çok soğuk değildir. İlçe merkezinde rakım 220 m’dir. Çevre köylerde rakım yüksektir. 1400 m yükseklikte köyler mevcuttur.Buralarda kış mevsimlerinde kar yağışı yoğundur. İlçe merkezinde ise yağış kardan ziyade yağmur şeklinde görülür. Kış aylarında sıcaklık 0 C’ nin altına pek az düşer.Gün olarak 5-10 günü geçmez. İlçe merkezinin etrafı (Güney-Kuzey) dağlarla çevrili olduğundan Kuzey’ den ve Güney’ den gelen hava akımlarından fazla etkilenmez. İlçede her ne kadar Karadeniz iklimi bölgesinde ise de; bu iklimin gerçek özelliklerini göremeyiz. Karadeniz- İç Anadolu karma yağış tipi görülür. En çok yağış ilkbaharda alınır. İlkbahar erken gelir, her taraf birden yeşerir.
Sonbahar mevsimi ilçenin ikinci derece yağış mevsimidir. Yıllık yağış ortalaması 800 mm’ dir.Türkiye’nin orta derecede yağışlı yöreleri içerisinde yer almaktadır.Konfeksiyon ( Yükselim) ve depresyon (cephe) yağışlar görünmektedir. İlçede esen rüzgarlar daha çok batı rüzgarlarıdır. Nem oranı Altınkaya barajı Gölü etkisi ile son yıllarda önemli ölçüde artmıştır.
Sıcaklık, yükseklik, yer şekilleri ve karasallık gibi nedenlerle değişiklik gösterir.Yıllık sıcaklık ortalaması 8 C’ dir.Bu sıcaklık Ocak ayında 0 - 5 arasındadır, Temmuz ayında 15-20 C arasında değişmektedir.
Görüldüğü gibi iklim yaşama şartlarına ve bitki örtüsünün oluşumuna engel olarak uygundur.Bugüne kadar bilinen en etkili kuraklık 1994 yılında görülmüştür.
ğu’ndan Sinop’u geri aldı.

Erfelek
Erfelek, Karasu Çayı ile İşkembe Çayı’nın (Kınık Deresi) birleştiği yerde kurulmuş, Sinop’a bağlı bir ilçe merkezidir. Bugüne kadar sıra ile Cumayanı, Salavat, Karasu, Erfelek isimlerini almıştır.
MÖ45 yıllarında Sinop’a 18 mil mesafeden su getirildiği, muazzam su yollarının yapıldığı yazılıdır. Bu su yollarının Erfelek’in Hasandere Köyü’nden geçtiği kalıntılardan anlaşılmaktadır. Erfelek İlçe Merkezi’nde önemli tarihi kalıntılar ve tarihi yerler yoktur. Köylerinde; Abdurrahmanpaşa’da “Uzun Türbe”, Tekke’de “Sarı Tekke”, Balıfakı’da “Fakı Türbesi”, Sorkun’da “Halil Türbesi”, Akçaçam’da “Aşık Hasan Türbesi”, Kızılcaelma’da “Çile Türbesi”, Yeniköy’de “Akpınar ve Kanlı Türbe” gibi türbeler mevcuttur.
Uzun türbe ve Sari Tekke’de yılın belli günlerinde dualar yapılır ve pazar yerleri kurulur. Akçaçam’daki Aşık Hasan Türbesi’nde Sinop’ta yatırı bulunan Seyit Bilal Hazretleri’nin kardeşinin yattığı rivayet edilmektedir.
Karasu’da ticaretin günden güne canlılık kazanması, kentin büyümesi, çevredeki ihtiyaçların çoğalması, idari iş ve ihtiyaçların gelişip güçlenmesiyle 01/04/1960′da ilçe olarak, adı da Erfelek diye değiştirilmiştir. Bu isim, kasabanın Güney Batısı’nda Kazmasökü civarında bulunan Erfelek ormanlarına izafeten verilmiştir.
Erfelek ilçe olduktan sonra süratle gelişmiştir. 1977 yılı itibariyle, ilçenin tüm köylerine yaz aylarında taşıtların gidebileceği yollar yaptırılmıştır. 1988 yılı Kasım ayı itibariyle de ilçenin tüm köyleri ulusal elektrik şebekesine kavuşmuştur

Gerze
Karadeniz Bölgesinin gezmeye görmeye değer, tarihi ve tabiat güzellikleri ile dolu olan Gerze ilçesi, antik çağlardan bu yana toplumlar tarafından yerleşme ve barınak yeri olarak seçilmiştir. MÖ.1400 yıllarında Gaşgalılar (Gasgaslar) tarafından küçük bir köy olarak kurulan şirin sahil ilçesi Gerze, daha sonra Paflagonya Devletinin eline geçmiş, sırasıyla da Hitit, Frig, Kimmer, Lidya, Pers, Büyük İskender, Roma ve Bizans İmparatorluklarının egemenliğine girmiştir. 1214 yılında I.İzzettin Keykavus zamanında Selçuklu Devletinin hakimiyetine giren Gerze, bir ara Trabzon Rum İmparatorluğunun eline geçmiş, 1459 yılında da Fatih Sultan Mehmet tarafından Osmanlı İmparatorluğuna bağlanmıştır.
Gerze’nin tüm sahillerinde çam ormanları denizle kucaklaşır. Çalboğaz Koyu, Bedre Koyu, Değirmenler Mevkii, Uçuk, Hurma, Caymaaltı, Kargasa piknik ve denize girme yerleridir.Gerze bir zamanlar evleri ve gül bahçeleriyle ün salmıştı.1956 yılında Gerze’de çıkan yangında, bölgedeki bağdadi tarzda yapılan ahşap evler çoğunlukla yanmış. Onların yerine kagir binalar yapılmış. Ama hemen hepsi iki katlı ve bahçeli. Ancak hala bazı eski evlerin kapı tokmakları görülmeye değer.Fotoğraf çekenler için güzel çekim mekanları var. Hemen her evin bahçesinde yer alan güller ise beldeye ayrı bir keyif katıyor. Eğer buraları gezmedim diyorsanız sizi GERZE’YE mutlaka bekliyoruz
Kuzeyinde Karadeniz, güneyinde Boyabat ve Durağan, doğusunda Dikmen batısı Sinop ile çevrili olan ilçenin yüzölçümü 594 km²dir. İl merkezine denizden 13 mil, karayolundan 39 km.dir. Samsun iline 132 km. uzaklıkta olan Gerze’nin yükseklikleri 900 metreyi bulan Elma ve Köse Dağlarının yanı sıra Dede Dağı ve Hasan Dağı bulunmaktadır. Köyler; orman içi, orman kenarı, kıyılık ve ovalık olmak üzere üç yerleşim bölgesinde yer almaktadır. 71 köyü ve bir bucağı bulunmakta iken, Dikmen Bucağı 20 Mayıs 1990 tarihinde kendisine 31 köy bağlanarak ilçe olmuştur. Gerze ilçesine bağlı bulunan 42 köy, arazinin meyilli olması nedeniyle dağınık bir yerleşim yapısına sahiptir.

SARAYDÜZÜ
Boyabat İlçesine bağlı Bucak iken 20 Mayıs 1990 gün ve 20523 sayılı Resmi Gazete’ de yayınlanan 3644 sayılı Kanun’ la ilçe olmuştur. İlçenin, köy iken Osmanlı İmparatorluğu zamanında Kızıloğlan adı altında Bucak haline getirildiği bilinmektedir. İlçemiz güney batısında bulunan Tepeköy’ ü hudutları içerisinde çok eskiden yerleşim yeri olan ve enkazları bulunan, kimler tarafından yaptırıldığı bilinmeyen devirde “SARAYDÜZÜ” olarak adlandırılan bir yerin bulunduğu söylenmektedir.
Bu yüzden eski adı olan ve bir mana ifade etmeyen Kızıloğlan isminin, yerleşim merkezinin Saraydüzü’ nün eteklerinde düzlükte olması nedeni ile 1954 yılında köy muhtarı Mehmet COŞAR’ ın köy ismini n “SARAYDÜZÜ” olarak değiştirilmesi teklifi üzerine isim değişikliğine uğramıştır.
Bugüne kadar sırasıyla şu yönetimler altında kalmıştır.
1- Kargalar : M.Ö. 1400-1300 yılları.
2- Hititler : M.Ö. 1330-1100 yılları
3- Pafloganlar : M.Ö. 1100-700 yılları
4- Lityalılar : 546 yılı
5- İranlılar : 377 yılı
6- Pontuslular : 183 yılı
7- Romalılar : M.Ö. 64- M.S. 355
8- Bizanslılar : M.S. 395-1126
Bizanslılardan Türk Beyliklerine geçmiştir. Çeşitli Türk Beylik ve Devletlerinin, Osmanlı İmparatorluğunun egemenliğinde çeşitli uygarlıklara ve kültüre sahne olmuştur.
İlçemiz köylerinde çeşitli dönemlere ait cami, çeşmeler ile Osmanlı dönemine ait, sanatsal açıdan zengin görünümlere sahip, işleme ve oymalarla süslenmiş pencere, kapı ve balkonları ile ilgi çeken tarihi evler bulunmaktadır. Cuma köyünde bulunan Cuma günleri bütün çevre köy halkına merkezi bir cami olma özelliği ile dikkat çekmekte olan ve yapım tarihi evler bulunmaktadır. Bunu yanında merkezde bulunan ve bugün de ibadete açık olan Merkez Camii de gerek olağanüstü yapım hikayesi, gerekse tarihi bir yapı olma özelliği bakımından kayda değer bulunmaktadır. Ayrıca İlçemiz sınırları içerisinde bulunan bazı mağaraların tarih öncesi çağlarda yerleşim amacıyla kullanıldığı rivayet edilmektedir

TÜRKELİ
TÜRKELİ ilçe merkezi, yerleşim yeri olarak yüzyıla yakın bir geçmişe sahiptir. İlçe önce Rum Pontusların, sonra Selçukluların, daha sonra İsfendiyaroğulları beyliğinin yönetiminde kalmış; 1461 yılında Fatih Sultan Mehmet’in Sinop’u almasıyla Osmanlı yönetimine geçmiştir.İlk kurulduğu zamanki adı Yarna’dır. Daha sonra Cumhuriyet´in kuruluşu ile birlikte sahildeki bir gemi kalıntısına istinaden Gemiyanı adı verilmiştir. 1957´de Türklerin yerleşim yeri anlamına gelen Türkeli adını alarak ilçe olmuştur.

Cumhuriyetin ilk yıllarında Ayancık ilçesine bağlı olan Türkeli, 1 Mayıs 1957′de ilçe olmuştur.

Sinop ilinin sahil şeridindeki üç ilçesinden biri olan Türkeli, ilin batı kıyısında yer alır. Doğusunda Ayancık, batısında Kastamonu’nun Çatalzeytin ilçesi, güneyinde Taşköprü ilçesi, kuzeyinde ise Karadeniz bulunur. Merkez ilçe nüfusu 21.904, Yüzölçümü 421 km²’dir. Belediye başkanı Ahmet Yıldırım’dır.

İlçeye bağlı köyler: 1. Akçabük, 2. Alagöz (Sırtıvan), 3. Ayaz(Çay), 4. Çatakgeriş, 5. Çatakgüney, 6. Çatakörencik, 7. Direkli, 8. Düzköy, 9. Düzler, 10. Gaziler (Dayısta), 11. Gencek, 12. Gökçealan (Cible), 13. Gündoğdu (Kirtoz), 14. Hacıköy, 15. Hamamlı (Ayandon), 16. Işıklı (Moğan), 17. Karabey (ÇARŞAMBA PAZARI), 18. Kayabaşı, 19. Kuşçular, 20. Kuz, 21. Oymayaka (Coray), 22. Sarmaşık, 23. Satıköyü, 24. Sazkışla, 25. Taçahmet (Tacamet), 26. Taşgüney(Cabanay), 27. Turhan (Tosos), 28. Yapraklı (Bolla), 29. Yazıcı (Yacıköyü), 30. Yeşiloba (Reyfez), 31. Yusuflu.

6 km doğusunda, Ayancık yolu üzerinde GÜZELKENT beldesi bulunur. Güzelkent Belediye Başkanlığını Hüseyin Özcan yürütmektedir. Bu beldede bir cam fabrikası ve bir balıkçı limanı vardır. Ayrıca Sinop’un Sarıkum’la birlikte doğal kum plaj görülen tek yer Güzelkent’tir.Sahilde turistlere yönelik konaklama merkezleri vardır. Beldenin eski adı Helaldı’dır. 1980 lerdeki bir sel ile köy çok büyük bir yıkımla karşılaşmıştır. Belde olduktan sonra da bu kötü anının silinmesi için ismi Güzelkent olarak değiştirilmiştir. Yaz dönemlerinde sahil şenlikleri ve konserler gerçekleştirilir. Beldede bir sağlık ocağı, iki ilköğretim okulu ve bir jandarma komutanlığı bulunur.

Türkeli limanının yapımı 2001′de tamamlanmıştır. Yat limanı ve balıkçı barınağı olarak çalışmaktadır. Ayrıca belediye turizm gelirlerini arttırmak amacıyla suni kum plaj yaptırmıştır.

Türkeli Lisesi ve Türkeli Çok Programlı Lisesi ilçenin ortaöğrenim kurumlarıdır. Bir yükseköğretim kurumu bulunmamaktadır. İlçenin büyük pazarı perşembe günleri çayın kenarındaki pazar yerinde olur.

Gurbetçilerin desteği ilçenin her yanında görülmektedir. İnsanlar geride bıraktıkları akrabalarını ve bölge insanını düşünerek 50 yatak kapasiteli, 3 polikliniği olan Türkeli Devlet Hastanesi’ni yaptırmıştır. Hastanenin giderlerinin neredeyse tamamı bağışlarla karşılanmaktadır.

İlçede gurbetçilerin etkisi barizdir. Bölge insanı geçim kaynağı bulamayınca Avrupa’ya işçi olarak gitmiştir. Yaz aylarında gurbetçilerin getirdiği kaynak sayesinde ilçe ayakta durmaktadır. Çay bahçeleri ve deniz bölgenin önemli eğlence ve gelir kaynağıdı

DİKMEN

Tarihçe

Dikmen ile ilgili tarihi kaynak bulunmamakla birlikte Gerze ve Sinop'un tarihi ile birlikte mütaala edilmesi gerekmektedir. Yörede yaşayanlardan edinilen bilgiler bize, Dikmen'in tarihi ile ilgili ışık tutmaktadır.

Bu bilgilere göre, dikmen'in yerleşim yeri olarak seçilmesinin ana nedeni 1789 yılında hizmete giren camiden dolayı olduğudur. O tarihlerde yöre halkı, cuma günleri ihtiyacını karşılamak üzere "yeni cuma" diye tabir edilen merkeze gelmeye başlamışlar ve çevredeki 30 köy için burası bir merkez durumuna gelmiştir.

Osmanlı döneminde saray köyü'nün nahiye olduğu, 1935 yılında ise dikmen'in nahiye olarak teşkilatlandırıldığı, 1957 yılında, içinde tüm birimlerin olduğu teşkilatlı nahiye durumuna getirildiği bilinmektedir.

Dikmen'in bu tarihten 33 yıl sonra 20.05.1990 gün ve 20523 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürülüğe giren 3644 no'lu kanun hükmü gereğince, kırçal, çorak ve dumanlı köylerinin birleşmesi ile ilçe hüviyetine kavuşmuş, ilçeye ilk kaymakam 23.07.1991 tarihinde atanmış ve ilçe 30 ağustos 1991 günü fiilen faaliyete geçmiştir.

Coğrafi Durumu

İlçe dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahip ve birinci derecede heyelana maruz bir bölgedir. Kuzeyinde küre dağlarının uzantısı olan göktepe ve kiraz dağları vardır. İlçe merkezi, güzelceçay(kanlıçay) vadisinde kurulmuştur.

İl merkezine 75 km, Samsun-Sinop karayoluna 9 km. uzaklıkta olan ilçemizin yüzölçümü 450 kilometrekaredir. İlçe, kuzeybatıda Gerze, güneyde Durağan, batıda Boyabat, doğuda Yakakent(Samsun) ilçeleriyle çevrilidir.

İlçede ılıman bir iklim sürer. Yıllık sıcaklık ortalaması 14 derecedir.denize uzaklığı 12 km. Olup, kerim köyü denize bağlantısı olan tek yerdir.nemlilik oranı %70 civarındadır.

İklim ve Bitki Örtüsü

İlçe merkezinden ve köylerinden büyük kentlere göç hareketi vardır. Genelde, ilçede yaşayan kesimi yaşlılar oluşturmakta ve nüfusun %85'ı köylerde yaşamaktadır.

2000 yılında yapılan son nüfus sayımına göre İlçemiz gerçek nüfusu Merkez'de 1398; Köylerde 8072 olmak üzere toplam 9470'dir.

Göktepe ormanları, özellikle yöredeki köylerin geçim kaynağını teşkil etmektedir. Tarım ve hayvancılık başlıca geçim kaynağıdır. Halıcılığın yaygınlaşması ekonomik gelişmeye olumlu katkıda bulunacaktır.

Güzelceçay mevkiinde mevsimlik olarak faaliyet gösteren balık ürünleri fabrikaları vardır. Yine bu mevkiide 1 adet tavuk üretim çiftliği bulunmaktadır.

İlçede orman köylerini kalkındırma kooperatifleri vardır. Orman köylüsüne dikmen Göktepe orman işletme şefliklerinin yapmış olduğu 2002 ödeme miktarı 420.000.000.000.TL'dir.

Tarım

Tarım alanındaki üretim aile içi tüketim için olup ticarete dönük önemli bir üretim yoktur. İlçemizde 108 adet traktör, 7 adet harman makinesi bulunmaktadır.

Tarım ve hayvancılık potansiyeli: ilçemizin yüzölçümü 430000 dekar olup bu arazinin dağılımı şöyledir.
Arazi Tipi    Alan (Da)
Tarım Arazisi (Açık Arazi)    141.000
Ormanlık ve Koruluk    170.000
Çayır ve Mera   36.000
Taşlık, Yerleşim Yeri vs   83.000
          
Tarım Arazisinin Dağılımı - Dekar
Ekilen Tarla    75.000
Nadas    53.000
Sebzecilik    1.800
Meyvecilik    650
Kavaklık Ve Söğüt    550
Kullanım Dışı    10.000

Ekilen arazi ve cinsi: Buğday : 52.000 dekar, Arpa : 11.000 dekar, Mısır : 4.500 dekar, Yulaf : 1.500 dekar, Tütün : 250 dekar, Yem bitkileri(ot) : 5.750 dekar, Sera(yüksek tünel) : 4.158 dekar.

Meyve ağacı cinsi: Elma : 11.408 adet, Armut : 4.400 adet, Erik : 9.354 adet, Ayva : 2.100 adet, Kiraz : 1.337 adet, Fındık (ocak) : 12.290 adet, Ceviz : 11.500 adet.

Hayvan varlığı : Sığır : 8.022 adet, Manda : 452 adet, Koyun :20.500 adet, Keçi : 975 adet, At : 618 adet, Katır : 671 adet, Eşek : 954 adet, Tavuk :16.500 adet, Hindi : 1.825 adet, Ördek : 960 adet, Kaz : 160 adet, Fenni arı kovanı : 2.710 adet, Kara kovan : 60 adet.

İlçe Tarım Müdürlüğünce Yürütülen Proje Çalışmaları

A- Çiftçi kayıt sistemi ve doğrudan gelir desteği: toplan çiftçi sayısı 1538 ve yapılan ödeme 669.000.000.000tl. Üreticilerin %95 ten fazlası kayıt altına alınmıştır.ilçenin tapu ve orman kadastrosu olmadığından yapılan tespit çalışmalarında 13.500 parsel zilyet tespiti ve kaydı yapılmıştır.

B- Yem bitkileri destekleme projesi: toplam yararlanan çiftçi sayısı 414 olup bir önceki yıl 128 üretici ve 2400 dekar olan çalışma 2002 yılında 3 kat artarak 6142 dekara çıkmıştır. 2002 yılında yapılan toplam ödeme 96.000.000.000tl.dir.

C- Yüksek tünelde sebze yetiştiriciliği projesi: projenin uygulamasıyla toplan 42 adet 4200 m2 alana sahip yüksek tünel dağıtımı yapılmıştır.

D- Meyvecilik projesi: 2002 yılı içinde 210 adedi ceviz olmak üzere 2400 adet çeşitli türlerde meyve fidanı dağıtılmıştır.
                                                       

|Sinop|Chat|Sohbet|Muhabbet|Forum|ChatSohbet|Aşk|ÇıtırKızlar|SohbetOdaları|