Yol her zaman bir boyun büküklüğüne sebep olur ya bizde...Hani vedalaşmak,uzunca sarılmak ve tabii bazen göz yaşları.
Kültürümüzdedir bu bizim,yalnız bizdedir kanımca çünkü başka hiç bir yurdun kanı bizimki gibi hem deli hem uysal değildir...Ya delidirler ya da olayları abartacak kadar duygusal
Evet yol demiştim değil mi?
Az kaldı yola çıkmaya,vedalaşmaya buradaki yoldaşlarla...Ama buluşmak bekleyen yarenlerle...Özlem ne farklı duygudur;yanındayken kıymetini bilemediklerini özlersin gurbette,yalnızlıkta ve çook uzaklarda.Sana bir anlam yükleyenleri,seni sen olduğun için sevenleri,seni senden çok sevenleri,seninleyken yaşadıklaını sevenleri,senin için anlamı olan herkesi ama gerçekten herkesi önce anlamasan da bir süre sonra farkedersin özlediğini...
İşte yol da bu özleme çaredir bazen her ne kadar özleme sebep de olsa zaman zaman...
Ne kadar yakın ilişki içerisindeymiş meğersem bu kelimeler,anlam yüklediğin ölçüde her kelimenin çok yakın olabileceği gibi...Ya da inadın tuttu zıtlaşacaksın ya illa ki o zaman kabul etmezsin diken ile gülün bile bağdaşabileceğini...
Bu da sanırım insan psikolojisi
))
Düzelme yolunda adımlar atarken yola çıkmak iyi gelecek onu fark ettim...Hani atalarımız Tebdil-i mekanda ferahlık vardır demişler ya,hiç boş dememişler bilirim
Daha nice sözler duymak,bunları düşünmek ve de yenilerini söyleyebilmek dileğiyle....
Esen KaLın
))
